News

Column Roncha

Column Roncha

Dat Roncha op zijn Nachtshift EP al pronkte met tot in de puntjes uitgewerkte lyrics is geen geheim. Dat hij echter ook columns kon schrijven was zelfs voor ons een aangename verrassing. Klik snel door!

 

Zelfrelativering voor nu ja, al bij al ook niet echt gevorderde beginners

“Ik heb zoiets van, we maken het onszelf, zo hier in het Westen vandaag de dag, toch allemaal nodeloos ingewikkeld of niet?”, galmde de razend beloftevolle urban poet doorheen de minimalistisch met bijeengekringwinkelde meubeltjes en geüpcylede mdf-paletten ingerichte coworkingspace.

“Nee dat is het niet hoor”, echode hoog vanachter een recupkartonnen, met petflessendoppen versierde (en door een lokale startup in het nabije fablab ge-3D-printe, zo bleek later) taupe tafellamp. “Het draait allemaal om bandbreedte”, zei de jongvolwassen ManaMa-studente Internationale Betrekkingen en Conflicthantering, die de eigenares bleek van het eerder lijzige keelgeluid. “Kijk, het ding is -”

“2 ristretto’s en een lungo?”, onderbrak haar de beleopoldbaarde en ogenschijnlijk dag om dag crossfittende barista, terwijl hij een afhangende lok peper-en-zout terug onder zijn biowollen beanie met indigomotief werkte. Hij had dringend nood aan wat low-cost onthaasting en had zichzelf met de Trivago-app op zijn Fairphone even naar een voucher voor een midweekshortski gePayPald, gooide de waard er onmiddellijk, ongevraagd en onachtzaam als een no-lookpass achteraan, al even argeloos door zijn Leopoldbaard krabbend. En dat hij dit bijbaantje ook alleen maar had aangenomen om zijn gedroomde heroriëntatie tot barbier-slash-tattoeur te bekostigen, mede omdat de eindeloze rist open mics waaraan hij had deelgenomen met zijn progrocknufunkcollectief niet bepaald tot een lucratieve breakthrough had geleid.

Dat, en natuurlijk het feit dat hij met zijn part-time freelance jobby – ayurvedische yoga voor medioren – gestopt was nadat hij op een vakspecifiek skillshare-event een fikse aanvaring kreeg met een aantal high-brow concullega’s die met het participatief-laagdrempelige karakter van zijn iCloud-inschrijvingssysteem hadden gespot. En dan ook nog eens het nochtans onomstotelijk bewezen omega3-gehalte van de korteketen-buffalowormburgers die hij wekelijks bij zijn lokale voedselteam afhaalde keihard in vraag waren beginnen stellen.
“Stelletje rechtsdraaiende bifidusrukkende breedspectrumautistjes”, had hij nog traag garend van woede in zichzelf geroepen maar onmiddellijk daarop had hij, enigszins geschokt door de toon van zijn eigen stigmatiserende hatespeech, weer last gekregen van het prikkelbare darmsyndroom dat hem al geteisterd had sinds de nillies. Dat gebeuren uitte zich steevast tweëerlei: enerzijds zijn heropflakkerende nikkel-chroom-allergie die verergerde telkens hij dat vintage Oost-Duitse polshorloge uit de geefkast weer had durven omdoen, en anderzijds een onstuitbare drang om ergens een tijdje Lonely Planetgewijs te gaan herbronnen, om zichzelf weer even te vinden, om zeg maar effe helemaal offline te gaan.

Vrijwillig diepte hij zijn niet-aflatende keuzestress verder uit. Langs één kant was er het nemen van de hoognodige me-time (zou hij nog tijdskrediet kunnen opnemen voor de Aziëtrip die al sinds for-ever op zijn bucket list stond? En ook: zou zijn vriendennetwerk in het huidige crisisklimaat -en klimaatcrisis- een sabbatical niet als een nogal gênant decadente uitspatting opnemen, zeker als die gepaard zou gaan met de nodige airmiles?). Aan de andere zijde stond het inplannen van toch een minimum aan regelmatige afterwork zelf-verzorging. Hij moest nog eens contact opnemen met die kleine onafhankelijke dermatoloog die enkel werkte met bisfenolvrije pommades en rehydraterende scrubs, en van wie de mee-mama van een bevriend opkomend designer het spreekuur had omschreven als een heel verrijkende totaalervaring. Díe keuzestress dus had er bij wijze van puur vluchtgedrag voor gezorgd dat hij zich weer in no-time net als in zijn licht obese pre-teen-jaren volledig verloor in het bakken van weeshuishoeveelheden glutenvrije cupcakes.

Hij dacht terug aan de quarter-life bore-out die hem was overvallen als werk-student bij een HR-bedrijf dat -for once- wel echt terecht mocht claimen méér te zijn dan een HR-bedrijf en dat ondanks een groeiend marktpotentieel in een nochtans krimpende niche én ondanks het uitrollen van een beleid boordevol extralegale incentives voor werknemers, hem eigenlijk nooit maar dan ook enige drive had kunnen inblazen om de algemene targets, nog eens scherpgesteld bij de jaarlijkse stakeholderbevraging, door te vertalen naar een vlotte korte elevator pitch, hoezeer hij er zich ook van bewust was dat zijn enveloppensubsidie als junior analyst voor dat specifieke doeleind geoormerkt was geweest.

Precies zó had hij het ook thuis na zijn dagelijkse multimodale pendelrit verteld tegen zijn levenspartner, met wie hij na diep etterende relatieproblemen door zijn eigen promiscüe rondgetinder nu toch was gaan samenhokken. Op het nieuws van zijn pause-carrière kreeg hij dan weer nogal een kutreactie van de buren, die vanuit hun quasipassieve kangoeroewoning een half waterpoloelftal nieuw-Belgische heen-en-weer-kinderen beco-ouderde in een driehoeksverhouding met ook nog de deeltijds in situ flexwerkende subsahariaanse draagmoeder van de oudste dochter (een meid met Asperger, ADD én een ingebeelde eetstoornis – maar dat nu terzijde).

Aan de ontwijkende blikken die ze rond zich merkten bij de zelfplukboerderij en de schampere, zelfs ronduit neerbuigende reacties tijdens het laatste werkgroepoverleg ter co-creatie van het buurtfeest hadden ze beiden al het ge-voel dat ze achter hun rug werden afgeschilderd als een zoveelste stel banale tweeverdienende jobhoppende spornoseksuelen.

“Dat ze hun irritante consuminderende mening in hun zo goed als emissieneutrale reet steken”, foeterde hij over de naastenburen op de terugweg van bij de biobakker.

En toen besloot hij, vastberaden dit debacle om te turnen in een én-én-verhaal, dat het tijd was voor meteen twee drastische, lifechanging beslissingen. Bij thuiskomst schreef hij zich zonder verder beraad in voor zowel de aanstaande kwartduathlon in zijn thuisstad (met uiteraard dat gehate paliodieet als één van de standaardgoals) als voor die ene opleiding daar, die op langere termijn toch ietsje meer in de lijn lag van een loopbaan in de creatieve sector.

Eric ‘Roncha’ Reyntjens, 29/03/2016

Share Button